Czy wiedzą Państwo, że historia filantropii w Polsce sięga XII wieku? Monografia autorstwa Ewy Leś to podsumowanie 800 lat działań dobroczynnych i filantropijnych. Sądzimy, że publikacja ta powinna znaleźć się w bibliotece każdej organizacji działającej dla dobra publicznego. Wierzymy, że dostarczy Państwu wielu cennych przykładów i inspiracji do pracy, doda skrzydeł tym, którzy kontynuują tę piękną i społecznie użyteczną tradycję oraz powiększy grono współczesnych filantropów.

Pierwszym filantropem zwykło się nazywać mitycznego Prometeusza, który tak bardzo kochał ludzi, że aby dostarczyć im ogień, sprzeciwił się woli bogów i został skazany na wieczne wyjadanie wątroby przez sępa. Ten odległy i niezbyt zachęcający przykład nie wszystkich jednak odstraszył: w każdej kolejnej epoce i w każdym niemal zakątku świata mamy do czynienia z postawami filantropijnymi. Greckie pojęcie philanthropos oznaczało postawę pełną współczucia dla innych, ale rozumianą szeroko - jak w micie o Prometeuszu - jako niesienie pomocy, przekazywanie wiedzy i poświęcenie. Już w starożytnym Rzymie za sprawą między innymi Caiusa Cilniusa Maecenasa, opiekuna artystów, zrozumiano, że mądrze uprawiana filantropia może kształtować politykę społeczną. Chrześcijańskie średniowiecze pod postacią "caritas" dodało do tego swój okruch miłości bliźniego, czerpiąc inspirację z dzieła św. Augustyna, św. Franciszka i św. Tomasza, którzy nakazywali pomoc najuboższym. Od tej chwili wyodrębnić można dwa nurty dobroczynności: miłosierdzie wynikające z nakazu religijnego i filantropię nawiązującą do świeckiej idei humanitaryzmu.

"Krótka histora filantropii w Polsce" przygotowana przez Akademię Rozwoju Filantropii w Polsce na podstawie książki Ewy Leś "Zarys historii dobroczynności i filantropii w Polsce"
[plik pdf do pobrania]