Polskie społeczeństwo, podobnie jak to dzieje się w innych krajach europejskich, podlega procesom starzenia się. W ciągu ostatnich 50 lat odsetek osób starszych zwiększył się w Polsce o 100%: w roku 1950 seniorzy stanowili 8,2 % ludności, a w 2000 r. już 16,2%. Według prognoz Głównego Urzędu Statystycznego w roku 2020 osób starszych będzie ok. 22%. Niebawem co piąty mieszkaniec Polski będzie miał powyżej 60 lat.!!!

W Polsce, naszym zdaniem, niewiele mówi się o problemach osób starszych, brak znaczących programów skierowanych do tej grupy. A osoby w podeszłym wieku to przede wszystkim osoby niezamożne (niskie świadczenia emerytalne i rentowe nie są w stanie zaspokoić podstawowych potrzeb), samotne - pozostające w domach i nieaktywne.

Chcemy sprostać wyzwaniu

W szybko zmieniającym się, trapionym bezrobociem i recesją społeczeństwie polskim osoby starsze czują się niepotrzebne, zepchnięte na margines życia społecznego. Nowe technologie powodują, że wiedza zbierana przez całe życie szybko traci swą aktualność. Starsi nie są już traktowani, jak to było w społeczeństwach tradycyjnych, jako niezastąpiona skarbnica „wiedzy i mądrości". Autorytet nabywany z wiekiem stracił obecnie na znaczeniu.

Proponowany przez nas program ma na celu przeciwdziałanie tym negatywnym procesom i w dłuższej perspektywie ma doprowadzić do :

-          wzmocnienia pozycji i aktywności osób starszych w społeczeństwie

-          wzmocnienia więzi międzypokoleniowych pomiędzy seniorami i młodzieżą

-          wykorzystania ogromnego potencjału tkwiącego w seniorach (wiedza, czas, doświadczenie)

-          zmiany myślenia osób starszych i reszty społeczeństwa o starości, byciu emerytem (starość nie musi oznaczać pozostawaniem w domu, zaniechania aktywności jest to okres, kiedy można robić wiele wspaniałych rzeczy, realizować marzenia na które nigdy nie było czasu)

-          wymiany informacji i współpracy pomiędzy organizacjami działającymi na rzecz seniorów.